به پایداری نظام جمهوری اسلامی ایران
در صبحگاه نظامی وقتی پرچم ایران برافراشته میشود سفیدی گردنها نمایان میشود.
و خاطر فرمانده را جمع میکنندکه... به پایداری نظامی جمهوری اسلامی ایران پیش مرگ میشوند .
آنکه لباس نظامی به تن میکند تا آخر خط باید نظامی باشد ...و آن که تا آخر نظامی میماند عمل به حکم فرمانده کرده ...وگرنه از هر جا که ببری و فرمانده را تنها بگذاری بقیه اش حبط میشود ...اصلا مثل سربازی میماند. اگر از 24 ماه 23 ماهش را بروی ولو سرباز نمونه هم که باشی ماه آخر را که نروی میشوی سرباز فراری...سربازی که لباس نظامی را در آورد و بهانه کند که امر به تکلیف او رابه این کار وا داشته برای فرمانده قانع کننده نیست .حالا چه برسدبه اینکه برای فرمانده مورد اعتماد بوده و امر به ماندنش کرده باشد.
و این برای سردار سید مجتبی ، آنکه سن و سالی را گذرانده هم، قانع کننده نیست... کسی که برای نماندنش هم امر فرمانده را داشت باز هم ماند... وگرنه سردار زودتر از خیلی ها ، اصلا اول تر از همه ، امام خمینی ره این درجه را بر دوشش نهاد و الحق هم که شانه خالی نکرد .فرمانده یگان ویژه پاسدارنی که با دست شکسته اش هم جلوی فتنه گران ایستاد ... یادمان باشد اگر آنها نبودند ...؟؟
یاد و خاطره شهدای مظلوم جهاد با فتنه ۸۸ گرامی...
این که میگویم مظلوم نه این که دشمن ظلم کرد نه ... بگذریم ... امر به فرمانده بود هر که هرچه میخواهد بگوید.
این فاطمه که اینجاست ،آن فاطمه نیست .